ورود امام حسين(ع) به كربلا

حضرت ابا عبدالله الحسین(ع) پس از دریافت نامه‌های فراوان اهالی كوفه، مبنی بر رفتن آن حضرت به كوفه و بر عهده گرفتن قیام مردمی بر ضد بنی‌امیه در آغاز پسرعمویش مسلم بن عقیل(ع) را به نمایندگی خویش به آن دیار اعزام كرد و اهالی كوفه به ویژه شیعیان و محبان اهل بیت علیهم‌السلام از مسلم بن عقیل(ع) استقبال شایانی كرده و بیش از 18000 تن با وی بیعت كردند و مسلم بن عقیل(ع) پس از وصول اطمینان از صداقت كوفیان، نامه‌ای برای امام حسین(ع) نوشت و آن حضرت را به كوفه دعوت كرد و امام حسین(ع) در روز هشتم ذی الحجه سال 60 قمری به همراه خانواده، فامیلان و یاران خود عازم كوفه شد.اما در بین راه در توقفگاه زرود، خبر شكست قیام شیعیان كوفه و شهادت مظلومانه مسلم بن عقیل(ع) بدست مزدوران عبیدالله بن زیاد را دریافت كرد. با این حال، به حركت اعتراضی خویش به سوی عراق ادامه داد. ولی پس از گذشتن از توقفگاه شراف با سپاه یك هزار نفری عبیدالله بن زیاد به فرماندهی حر بن یزید تمیمی روبرو گردید.حر بن یزید از سوی حصین بن نمیر مأموریت داشت كه در جاده میان مكه و كوفه به گشت زنی پرداخته و در صورت برخورد با قافله امام حسین(ع)، آن را ردیابی كرده و مانع ورودش به كوفه گردد. امام حسین(ع) به محض رویارویی با سپاه خسته و تشنه حر بن یزید با آنان مهربانی كرد و همه را سیراب و از الطاف خویش برخوردار گردانید.حر بن یزید كه پیش از این از امام حسین(ع) تصور دیگری داشت در برابر مهربانی‌های آن حضرت، متأثر و منفعل شد و رفتاری غیرخصمانه در پیش گرفت. ولی بنا به فرمان عبیدالله بن زیاد ناچار بود، آن حضرت را تعقیب كرده و مانع ورودش به كوفه گردد. در توقفگاه عذیب هجانات، نامه‌ای از عمر بن سعد فرمانده نظامی سپاه عبیدالله بن زیاد بدست حر بن یزید رسید و او را مأمور كرد كه بر امام حسین(ع) سخت گیرد و او را از بیابانی خشك و فاقد آب و آبادانی گذر دهد.حر بن یزید بر امام حسین(ع) سخت گرفت و او را به سرزمینی غیرآباد وارد و مجبور به توقف نمود. امام حسین(ع) ناچار شد در آن جا توقف كرده و آن را خیمه‌گاه خویش قرار دهد. امام حسین(ع) پس از رسیدن به این سرزمین، پرسید نام این مكان چیست؟ گفتند: كربلا. امام حسین(ع) همین كه نام كربلا را شنید، گفت: اَللّهُمَّ اِنّی اَعوذُ بكَ مِنَ الكَربِ والبَلاءِ.سپس فرمود: این جا، مكان كرب و بلا و محل محنت و عنا است، پس فرود آیید كه منزل و خیمه‌گاه ما این جا است. این زمین، محل ریختن خون ما است و در این مكان، قبرهای ما واقع می‌گردد. این‌ها را جدم محمد مصطفی(ص) به من خبر داده است. پس قافله حسینی در آن جا فرود آمد و خیمه‌های مظلومیت و شرافت خود را برافراشت و در طرف دیگر، حر بن یزید با یاران و سپاهیان خویش نازل شد و خیمه‌های دشمنی و قتال با آل پیامبر(ص) را برپا نمود.شایان ذكر است، روز ورود امام حسین(ع) به سرزمین كربلا مصادف بود با روز پنج‌شنبه، دوم محرم سال 61 هجری قمری.[۱] بدین گونه، حركت امام حسین(ع) از مكه معظمه تا ورودش به كربلا، مدت بیست و چهار و یا بیست و پنج روز ادامه یافت.پانویس:[1] نك: الارشاد (شیخ مفید)، ص 416؛ منتهي الآمال (شیخ عباس قمی)، ج 1، ص 320؛ الفتوح (ابن اعثم كوفي)، ص 871.
منیع: وقایع الایام شیخ عباس قمی، 2 محرم.

مطالب
مرتبط
ارسال
نظر